Gevonden op het atheïsten-forum:

- Die is wel intressant ja, want iedereen lacht je natuurlijk uit als je een agnost bent over het spaghettimonster, de roze eenhoorn en russells theepot, maar als het om ‘god’ gaat, dan is dat niet.

- Juist! Ik heb eens de volgende vergelijking gemaakt: Stel dat ik mijn kinderen opvoedde met het gedachtegoed dat kabouters en elfen bestaan, dat ze iedere dag de kabouters moeten danken voor hun boterham, dat kabouters ieder haartje op hun lijfje geteld hebben, dat er ook boze elfen zijn en dat het de 10 geboden in het heilig kabouterboek strikt nageleefd moeten worden. Mijn kinderen zouden op school komen en dát vertellen, de buurt zou het te weten komen, want ik en zij moeten het heilige kaboutergedachtegoed uitdragen. Ik zou binnen no time met de nodige pillen in een mooi tehuis op de Veluwe zitten, denk je ook niet?

Een prachtige vergelijking, om aan te geven hoe volslagen idioot de ideeën zijn van de religieuzen. Een vliegreis op de rug van een lokomokipkachelfantje, een man die dagen overleefd in de buik van een vis, een slang die kan praten en een god met een mensen-lijf en een olifantenkop, het kan allemaal als je het maar wil geloven. Het allergekste is dat je er ook nog een beter mens van schijn te worden. En ook religie gaat met zijn tijd mee, er zijn nu dus ook mensen die wachten tot ze door een ruimteschip gered gaan worden.

Echte elfjes of een hoax?

Mensen die deze duidelijke onzin voor waar aannemen worden echter vreemd genoeg niet verpleegd en krijgen er ook geen doeltreffende medicatie voor. Sterker, men vraagt zelfs om respect voor de belachelijke ideeën. Bij nader inzien leek het mij dus eigenlijk helemaal niet onwaarschijnlijk dat er mensen zouden zijn die in kaboutertjes zouden geloven, zonder daarvoor voor gek te worden versleten.

Mijn zoektocht duurde niet lang, en op pagina één van door de zoekmachine geselecteerde internetsites had ik al beet. In 2004 had ene Dick van den Dool (what’s in a name) een onderzoek uitgevoerd naar kabouters, en de resultaten op zijn site gezet. De man is naast kabouter-kenner ook schrijver van een boek over ley lijnen, en ook nog elfendeskundige. In die laatste hoedanigheid heeft een studente culturele antropologie hem geïnterviewd voor haar afstudeeronderzoek.

In de tuin begint hij te vertellen over de elfen die hij voor zich ziet opdoemen, als hij zijn ogen sluit. Hij krijgt dan een beeld van middeleeuws geklede, kleine mensjes met vleugeltjes. Dit ziet hij met zijn ‘derde oog’, het puntje tussen de wenkbrauwen. Als je dat weet open te stellen, gaat er een wereld voor je open, vertrouwt hij ons toe. Plotseling flitsen zijn staalblauwe ogen mijn kant op. “Wil je een elf zien?”, vraagt hij. Ik begin te stamelen. Immers, je moet toch in zoiets geloven om het te zien; dat heb ik toch geleerd. En, geloof ik er in? Nou, nee. Maar of ik het zou willen zien, is een andere vraag. Misschien liever psychotische trekken en elfen zien, dan normaal en geen elfen zien?

De poging van de studente om een elf te zien mislukt natuurlijk, ook al doet ze op aanwijzingen van den Dool netjes haar ogen dicht. Het meest vreemde aan het verhaal is volgens mij dat ze na het bezoek verzuimt om psychische hulp voor de gestoorde man te regelen, ook al heeft ze wel door dat er iets niet klopt. Zo vindt zij het terecht bijzonder opmerkelijk dat het hebben van soortgelijke wanen een succesvolle positie in de maatschappij niet in de weg schijnt te staan.

Als voorbeeld hiervoor noemt ze Kees Zoeteman, in 2000 plaatsvervangend directeur van het Ministerie voor Milieu:

“Toen ik rond de veertig was, had ik alles bereikt wat ik altijd wilde, een goede baan met status, een goed salaris, leuk huis, mooie vakanties, etc. Maar toch miste ik altijd iets. Ik kon niet begrijpen dat dit alles in het leven was. Tot ik mij op een dag ging verdiepen in de levende natuur en ontdekte, dat ik de energie van natuurwezens zoals elfen en kabouters kan aanvoelen. Ook met engelen kreeg ik intensieve ervaringen.” Kees zocht contact met anderen die deze ervaringen deelden, en schreef er een boek over. Ik vroeg hem of zijn collega’s wisten, dat hij zich hier mee bezig hield. Hij vertelde dat hij zelden of nooit een negatieve reactie heeft gekregen op zijn boeken. Veel mensen waarderen zijn persoonlijke inzet in de natuur bovenal.

Bizar, maar schijnbaar niet vreemd in Nederland, waar de koningin met kerst uiting mag geven aan het idee dat die datum iets van doen zou hebben met een kind dat geboren zou zijn om een licht op de wereld te laten schijnen en de minister-president er van overtuigd is dat geloven in vreemde zaken als een pratend bramenbosje of een staf die in een slang kan veranderen mensen een meerwaarde geeft. In een land waar miljoenen mensen zich nog wekelijks verzamelen in puntige gebouwen om te kijken naar de kunsten van een hedendaagse druïde vind men helemaal niets raar, en moet je het wel erg bont maken voordat men vindt dat je ‘pillen in een mooi huis op de veluwe’ nodig zou hebben.

(nieuwelingen in een opvangtehuis voor kabouters)

Agnosten weten overigens nog niet zeker of het bestaan van elfjes, kabouters en andere natuurwezens uitgesloten kan worden, en spreken zich er daarom niet over uit.